جواد رحیمی

آجرها شعر تنهایی را زمزمه می کنند

میان ساختمان های کلنگی

رقص سایه ی درختان بید

روی سنگفرشی که

یخ حرفهای پدر بزرگ همیشه روی آن آب می شد...!

یادش بخیر...

_:((خفاشانند که روز به شهرتان می زنند

وقتی که ماهیان از تشنگی دریا جان می کنند

جایی که گرگهای مرده هم برایت زوزه می کشند

آن روز

تو مانده اي و وسوسه ي بيدار كردن خدا))

                                                    جواد رحیمی

شاید  باهاش  حرف بزنم           حتی   واسه    دقایقی

تو  لحظه ها   پرسه زنون           میرم به خوابِ  خوبِ تو

ثانیه  رو    قسم     میدم           که  وایسه  و  نره  جلو

تو  رو  تو  خوابم   میدیدم           رد  میشدی  از آسمون

مثِ     یه   رویا    ماهکم           میومدی      قدم   زنون

کاشکی تا اوج اون چشات          فرصتِ   پرواز  و    بدی

با     خنده ای   جوابِ این          مرد    غزلباز   و    بدی

صدای      ساعت در اومد          بازم    جوابم    و   نداد

لحظه ی   بیداری  شد  و          کِی  بشه باز خوابم بیاد

                                                          جواد رحیمی