| تبليغات | X |
 |
 |
|
| چشات و از این شبونه بردار و به گریه نسپار... یه سلام تازه بنویس جای هر خدانگهدار |
|
هر شب
نشانی ات را می پرسم از ستاره ها واژه واژه آسمان در شعر گم می شود غزل می شوی! بوی خوب سيب بر گونه ی خاطره ها... بر فراز ابرها کنار خدا دستی تکان بده... جواد رحیمی |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و هشتم آذر 1385ساعت 4:7 بعد از ظهر توسط جواد رحیمی |
|
|
کوچه ی بن بست ودستهای خالی من!
برای ساختن خانه ای که - پرپر شدن رازقی اش را - تو دیده بودی- تو ای طلایه دار صبح! اسم شب را فریادی باش- اینبار به زیر خاک! تا سست شود ریشه ی علفهای هرزاین جنگل! که اینجا- شهر غم است ونامردمانش سیلی غارتگر! و ضیافتی به صرف مرگ برای تو...
رازقی پرپر شد باغ در چله نشست ما نشستیم و تماشا کردیم خیلی دوسش داشتم... بابک بیات و میگم...موندم چی بنویسم...آخه من کی ام که بخوام از اون بنویسم... آهنگاش دنیای دیگه ای داشت ...همون دنیایی که گفتنی نیست...لمس کردنیه... حیف شد...مث خیلی هایی که شدن و قراره بشن...و ما هم که مث همیشه مرده پرستیم... سال ۶۱ بود که به دعوت داریوش و ایرج جنتی رفته بود انگلیس...میخواست کاراش و روبراه کنه و موندگار بشه...همه جور امکاناتی رو واسش فراهم کرده بودن...یه حسی بهش میگه برگرده ایران...هر چی اصرار میکنن قبول نمیکنه...دلشوره داشته...برمیگرده میبینه پدرش فوت کرده...دیگه نمیره...میمونه همینجا...واسه تو...واسه من... خالق ترانه هایی چون:فریاد زیر آب...علی کنکوری...بن بست...خونه ویرون...شهر غم... طلایه دار صبح...ابر مرد مشرقی...جنگل...آسیمه سر...دو نیمه ی رویا...و خیلی های دیگه وهمچنین موسیقی فیلمها و سریالهایی چون:ولایت عشق...پهلوانان نمیمیرند...گرگها...کشتی آنجلیکا...دستهای آلوده...فریاد زیرآب...افسانه ی سلطان و شبان...و باز هم خیلی های دیگه...برای خودم و همه ی دوستدارانش متاسفم...فقط همین! جواد رحیمی دلم میخواد گریه کنم برای قتل عام گل برای مرگ رازقی دلم میخواد گریه کنم برای نابودی عشق واسه زوال عاشقی |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پنجم آذر 1385ساعت 10:48 بعد از ظهر توسط جواد رحیمی |
|
|
تو که ساده نیستی امّا... این منم ساده یِ ساده
تو رو تا اینجا رسوندم با همین پایِ پیاده
تویِ شطرنج زمونه تو حالا یه پادشاهی پادشاهی که نشسته وسطِ شطّّّ ِ سیاهی
تو که ساده نیستی امّا... بخیالت که پریدی گفتی باز قصّه تمومه منِ سرباز و ندیدی
من و از خودم می گیرم توی کوچه راه تردید میرم اون بالای بالا تا بشینم جای خورشید
حالا که تویِ نگاهت چشمکِ ستاره مرده فِک نکن آخر خطه بازی رو هیشکی نبرده
قطره ام میشم یه دریا موج و تو چشام نیگا کن واسه یه نبرده تازه فیل و اسباتو صدا کن
تو و من شاه و یه سرباز می رسیم آخر بازی کاش از اول می دونستی بازی و به من می بازی
من و از خودم می گیرم تویِ کوچه راه تردید میرم اون بالای بالا میشینم به جای خورشید
جواد رحیمی |
|
+ نوشته شده در
شنبه چهارم آذر 1385ساعت 9:0 بعد از ظهر توسط جواد رحیمی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
تو بمون که با تو بودن
حس لمس همه دنیاس! آخر این شب سربی قصه ی روشن فرداس! جواد رحیمی_گنبد کاوس |
| پیوندهای روزانه |
|
مناسبتهای ویژه داریوش اقبالی فرید زلاند بابک بیات آرشیو پیوندهای روزانه |
|
RSS
|
تو به خاک افتادی کمر عشق شکست