تبليغاتX
::.ترانه های زخمی من.::
چشات و از این شبونه بردار و به گریه نسپار... یه سلام تازه بنویس جای هر خدانگهدار
جوانه می زنم!

  در میهمانی سایه ها و سیاهی

             سرشار از انعکاس نور

           به روی ساقه های تبر خورده

می خوانم!

    با گلویی خونین

             فریاد گم شده ای را       

                             وقتی که می روید

مشتی گره خورده در این مرداب

           حنجره ها بیدارند

                 تا ضیافت آب و آفتاب

من!

      به رنگ آینه

                سرشار از انعکاس نور

                                   جوانه بسته ام...

                                                     جواد رحیمی

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 2:36 بعد از ظهر  توسط جواد رحیمی | 
در گسترده ی  زمان!                                           

 گم شده ام

                   پرتپش تر از ثانیه!

در بی چراغی شب

به جستجوی ماه

                               ایستاده ام!

بر بلندای صخره ای

به انتظار

            چشمانم بسته ی بشارتی تا ضیافت آب و آفتاب

پر نوسان در حضور مشکوک باد

میان بازی سنگریزه ها

                                 درمانده ای!

 میان ماندن یا نماندن!

سکه ای در هوا می رقصد

                              سکوت مرگی برای تولد!

فریاد آغازی برای مردن!

درختان مرگ را غریو می کشند

           ریشه ها با ضرب آهنگ نفسهاشان می خوانند

تردید برادر ترس است!

نیرویی به زیر خاک می کشاندم

                                    سکه ای تا هنوز می رقصد...

                                                             جواد رحیمی

=======================================

لالا لالا گل لاله ، رفیق بغض چند ساله

لالایی کن گل تنها ، که بیداری لگد ماله

گل لاله زمستونه نیای بیرون گلخونه

که باغ سبز رویامون شده امروز یه ویرونه

تو این روزای پاییزی که پوست شب لباس ماس

چرا هیشکی نمی بینه که اینجا لاله ای تنهاس

رو این خاک پر از گندم مترسک سنگری داره

که سرب و وحشت و گوله رو خاک تشنه میباره

تو خاموشواری یاران شقایق موند و پرپر شد

ببین از شط خون لاله که چشمامون همه تر شد

چرا وقتی قناری خوند که اینجا مسلخ برگه

کلاغای سیاه گفتن ضیافتهای ما مرگه

ترانه مرد غزل پژمرد تو پرواز در این هق هق

بیا و خشم تو مشت کن تو ای ناجی تو ای عاشق

که شهری چشم به تو داره نگو تقدیرمون اینه

همیشه عشق و جاری کن میون نفرت و کینه

رفیق بغض چند ساله بخواب آروم گل لاله

نترس از سردی شعرم که این حرف هزار ساله

                                                                          جواد رحیمی

                                    

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم بهمن 1385ساعت 11:39 بعد از ظهر  توسط جواد رحیمی | 
                              

                               از آن همه... زبان قاصر است

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم بهمن 1385ساعت 11:36 بعد از ظهر  توسط جواد رحیمی | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
درباره وبلاگ
تو بمون که با تو بودن
حس لمس همه دنیاس!

آخر این شب سربی
قصه ی روشن فرداس!

جواد رحیمی_گنبد کاوس

نيازمنديها و آگهي رايگان درجه1
پیوندهای روزانه
مناسبتهای ویژه
داریوش اقبالی
فرید زلاند
بابک بیات
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
شهریور 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
پیوندها
دکتر علی شریعتی
احمد شاملو
ایرج جنتی عطایی
حسین پناهی
اردلان سرفراز
انجمن ادبي حافظ گنبد كاوس
محسن حیدریان فرد
مختار رنجيده
عباس عابدینی زارع
سید مهدی موسوی
سید مسعود حسینی
علي قزلسفلو
پریسا غضنفری
فرزانه شیدا
منا جانمحمدیان
محمد ممقانی
حیدر شرف نهال
حامد مختاری
الناز اسفند فرد
آتوسا حصارکی
بابک صحرایی
حمید رضا میرزایی
سید جواد طباطبایی
هادی خشایی
علي كمارجي نژاد
کیوان براهنگ
هستي حكيميان
مسعود عباسی
علي اكبر آغاسيان
دلنوشته های زخمی من
 

 RSS

POWERED BY
Ms Quo & Gonbad Music

طراح قالب

»محمد ممقانی