برای ما که سالهاست به پچ پچ کردن عادت کرده ایم ، شریعتی به رغم زمان و زمانه سالهاست که با ما حرف میزند.و شاید بتوان گفت از معدود افرادی است که هم خوب حرف میزند هم حرفِ خوب می زند. شریعتی مسئله ساز بود برای ما . چرا که ما را به چالشهایی در مورد محیط پیرامون خود ، قدرتهای حاکم و عرف حاکم دعوت میکرد.و مسئله ساز بود برای دیگران ، چرا که دکانهای بسیاری را تخته کرد و همواره توصیه میکرد ، برای این که گرفتار هیچ دیکتاتوری نشویم بخوانیم و بخوانیم و بخوانیم. شریعتی میگوید همه ی نهادهای سنتی اقتدار را کنار بگذاریم و فریب استعمار کهنه و نو را نخوریم . دیکتاتوری را به نام آزادی نخواهیم . دموکراسی را بدون عدالت اجتماعی نخواهیم. آزاد باشیم اما مسئول. به استقبال ایده های جدید برویم اما ریشه هایمان را فراموش نکنیم . نقد گفتمان قالب و ایجاد احساس مسئولیت را از خاطر نبریم. به همه ی این دلایل و دلایل از قلم افتاده ی دیگر شریعتی در کانون اصلی چالشهای نظری و گفتمانهای سه دهه ی اخیر باقی می ماند بی آنکه وکیل مدافعی داشته باشد. اندیشه ی شریعتی اندیشه ایست معطوف به زندگی و همه ی جوانب آن برای انسان شرقی و مسلمان ایرانی . این است که به رغم تمام تغییرات و تحولات اجتماعی فرهنگی و سیاسی بسیار  باز او را بر سر هر بزنگاهی میبینیم.شریعتی طراح یک پروژه ی اسلامی است و چرا طراح چنین پروژه ای خود میگوید: 

((ما همچنان  پروتستانتیسم مسیحی که اروپای قرون وسطی را منفجر کرد و همه ی عوامل انحطاط را که به نام مذهب اندیشه و...جامعه را منجمد و نابود کرده بود  بتوان فورانی از اندیشه ی ساده و حرکت ساز به جامعه بخشید تا روح تقلیدی و تمکین مذهب فعلی توده را به روح اجتهادی اعتراضی و انتقادی بدل کرد تا سلاح مذهب را از دست عواملی که به نیرنگ به آن مسلح شده اند تا قدرت خودشان را اعمال کنند و یا از آن دفاع کنند گرفت! تا بدینوسیله جامعه بتواند با تکیه بر فرهنگ اصیل خود به تجدید ولادت و احیای شخصیت فرهنگی خود بپردازد و هویت انسانی خود و شناسنامه ی تاریخی و اجتماعی خود را در برابر هجوم غرب مشخص سازد))

دوباره سوم خرداد رسید و خاطرات تلخ و شیرین زیادی رو زنده کرد !

دوباره بودن خرمشهر و نبودن ِ ... حتی به زبون آوردنش هم سخته ! اما اگر اونها نبودن باید جای شادی از دردها بغض می کردیم .برای مایی که توی چند قرن اخیر سهممون فقط  تکه تکه شدن بوده...

واقعا جنگ اتفاق بی رحم و ابزار قدرت طلبی اربابان سلطه و سیاسته !

اینجا نمی خوام از خسته دردهایی بگم که هنوز روی روح و پیکرمون جای تاول تاولاش می سوزه چون حادثه تاراج خاک مام میهن تکرار نشد .

اما همه حرفم هم این نیست چون هنوز یه زخم دیگه داره منو سمت گفتن از دردها می کشونه :

چند وقت پیش معلم جانباز بزرگواری بی اسم و رسم مشهور شد !!! مردی که حتی بعد از جنگ از مبارزه دست نکشید تا جایی که اینبار کلاس درسش توی میدان مین برگزار شد و تک گام کوتاه از زمینش قدمی آسمانی رو به پیکر مطهرش بخشید !

انسان والایی که از پذیرش مقام و هر چه پیشنهاد چشم بست و خودش را تقدیم آرمانهای پاکش کرد! نه...

((به نقل از خبرگزاری مهر : در آن سحرگاه خنک بهاری در دشت های سبز مهران وقتی که امیر و گروهش می خواستند مین های کشف شده را در گودالی منفجر کنند،"ظاهرا" چاشنی زنگ زده و حساس یک مین بهانه ای می شود برای پرواز امیر، "فنای کامل" ... از "تن" امیر به جز تکه استخوان خون آلودی "هیچ" باقی نماند.

گفته اند "خوف و رجا" صفت مومن است، یعنی در آن واحد هم از "نیستی" و عذاب بترسی و هم امید به رحمت و حضور داشته باشی ، یکی از حکمت های  جهاد در راه خدا، همین تجلی کامل "خوف و رجاء" است. زندگی و حیات هر رزمنده ای با مرگ درهم تنیده است ، اما " بچه های تخریب"  را می توان "مرگ آگاه ترین رزمنده ها" توصیف کرد. دلیل آن هم روشن است : سرکله زدن روزانه و روزمره و دائمی با خاموش ترین و بی رحم ترین قاتلان زمین، یعنی "مین"، حالت عجیبی به آنها داده است. یاد و رویت هرلحظه مرگ، دل آنان را بی پیرایه و بی تعلق کرده است، این سخن شهید علیرضا عاصمی، فرمانده شهید گردان تخریب ، اشاره ای گویا به گوشه ای از عوالم معنوی بچه های تخریب است، عاصمی گفته بود : " اساس تخریب، تخریب نفس است".  از طرف دیگر، نوع کار بچه های تخریب هم با دیگر "بچه های جنگ" متفاوت است، وقتی با پایان جنگ، رزمندگان به خانه های خود بازمی گردند، کار و جنگ بچه های تخریب، با تمام شدن جنگ تمام نمی شود که هیچ .. ! بلکه  شروعی دوباره  می یابد ، پاکسازی میدانهای مین برجا مانده از جنگ و خنثی کردن و منفجر کردن مین ها تا مانع جریان سیال زندگی مردم نشوند. فرزند شهید اسدی "امیر اسدی" یک معلم بازنشسته بود . به بیان درست تر، بعد از جنگ به معلمی بازگشته بود، ظاهرا دغدغه معیشت و در باطن دلتنگی "مهران و ایلام و شلمچه و طلاییه و..."  باعث شده بود که بعد از بازنشستگی برگردد به جبهه و تخصص دوران جنگ - تخریب - را ادامه دهد ، اما در آن  سحرگاه خنک بهاری در دشت های سبز مهران، وقتی که امیر و گروهش می خواستند مین های کشف شده را در گودالی منفجر کنند، "ظاهرا" چاشنی زنگ زده و حساس یک مین یا "اشتباه" امیر و در باطن "تقدیر"،  بهانه ای می شود برای پرواز امیر، "فنای کامل" . از "تن" امیر به جز تکه استخوان خون آلودی "هیچ" باقی نماند.)) ***

به امید تکرار نشدن درد هایی اینچنین ... به قول شاملو:

 کار من این شده است

که بیایم به اتاقم هر شام

و به خاموشی خورشیدی دیگر

کلماتی دیگر گریه کنم.

با کسب اجازه از دیگر نام آوران مام میهن

شعر زیر را تقدیم به سردار شهید امیر اسدی

می کنم :

 تماشای حسرتی کودکانه

حسرت دو پایی را که هیچگاه به زمین نمیرسیدند!

و تقلای رکاب زدن بالای تنه ی بیست و هشت

حماسه ای را به یاد می آورم

و طرح لبخندی :

(( تو ناهمواری دشت، جا گذاشتم اش))

                                                                            جواد رحیمی