سلام...

بعد از تبریک!

می خواستم از میلاد حضرت "فاطمه" بگم از روز"مادر" و یا از هفته ی "زن" !

اما شاید هیچی مثل گزیده ای از کتاب "فاطمه فاطمه است"نوشته ی دکتر شریعتی نتونه حق مطلب و در مورد این روز ادا کنه...

.

و اما:

((از شخصیت فاطمه سخن گفتن بسیار دشوار است. فاطمه یک "زن" بود، آن چنان که اسلام میخواهد که زن باشد. تصویر سیمای او را پیامبر، خود رسم کرده بود. و او را در کوره های سختی و فقر ومبارزه  و آموزش های عمیق و شگفت انسانی خویش پرورده و ناب ساخته بود.

وی در همه ی ابعاد گوناگون "زن بودن" نمونه شده بود.

مظهر یک "دختر" در برابر پدرش.

مظهر یک "همسر" در برابر شویش.

مظهر یک "مادر" در برابر فرزندانش.

مظهر یک "زن مبارز و مسئول" در برابر زمانش و سرنوشت جامعه اش.

وی خود یک "امام" است، یعنی یک نمومه ی مثالی، یک تیپ ایده آل برای زن، یک اسوه یک شاهد برای هر زنی که می خواهد "شدن خویش" را خود انتخاب کند.

او با طفولیت شگفتش، با مبارزه ی مدامش در دو جبهه ی داخلی و خارجی، در خانه ی پدرش، در خانه ی همسرش، در جامعه اش، در اندیشه و رفتار و زندگیش، "چگونه بودن" را به زن پاسخ می دهد.

در میان همه ی جلوه های خیره کننده ی روح بزرگ فاطمه، آنچه بیش از همه برای من شگفت انگیز است این است که فاطمه همسفر و همگام و هم پرواز روح عظیم علی است.

او در کنار علی تنها یک همسر نبود، که علی پس از او همسرانی دیگر نیز داشت، علی در او به دیده ی یک دوست، یک آشنای دردها و آرمانهای بزرگش می نگریست و انیس خلوت بیکرانه و اسرارآمیزش و همدم تنهایی هایش.

 این است که علی هم او را به گونه ای دیگر می نگرد و هم فرزندان او را.

پس از فاطمه علی همسرانی می گیرد و از آنان فرزندانی می یابد، اما از همان آغاز فرزندان خویش را که از فاطمه بودند با فرزندان دیگرش جدا می کند. اینان را" بنی علی" می خواند و آنان را "بنی فاطمه".

شگفتا! در برابر پدر، آن هم علی، نسبت فرزند به مادر.

نمی دانم از او چه بگویم؟ چگونه بگویم؟

خواستم از "بوسوئه" تقلید کنم، خطیب نامور فرانسه که روزی در مجلسی با حضور لویی، از "مریم" سخن می گفت.

گفت، هزار و هفتصد سال است که همه ی سخنوران عالم درباره ی مریم دادسخن داده اند.

هزار و هفتصد سال است که همه ی فیلسوفان و متفکران ملت ها در شرق و غرب، ارزش های مریم را بیان کرده اند.

هزار و هفتصد سال است که شاعران جهان در ستایش مریم همه ی ذوق و قدرت خلاقه شان را به کار گرفته اند.

هزار و هفتصد سال است که همه ی هنرمندان، جهره نگاران، پیکرسازان بشر، در نشان دادن سیما و حالات مریم هنرمندی های اعجازگر کرده اند.

اما مجموعه گفته ها و اندیشه ها و کوشش ها و هنرمندیهای همه در طول این قرنهای بسیار، به اندازه ی این یک کلمه نتوانسته عظمت های مریم را باز گویند که:

" مریم مادر عیسی است".

و من خواستم با چنین شیوه ای از فاطمه بگویم، باز در ماندم:

خواستم بگویم: فاطمه دختر خدیجه ی بزرگ است.

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم: فاطمه دختر محمد(ص) است.

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم: فاطمه مادر حسنین است.

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم: فاطمه مادر زینب است.

باز دیدم که فاطمه نیست.

نه، همه ی این ها هست و این همه فاطمه نیست.

                                                                       فاطمه فاطمه است.))

.