دلتنگ تر از سایه   زیر پای آدمها

غمگین تر از بارون    روی سقفی از رویا

بی حوصله تر از باد   در رخوتِ بی برگی

لبریز ِ تمنایی   در هجوم دلتنگی

مثل یک غروبِ تلخ   جمعه ای تب آلودم

وقتی که تو میرفتی    من پشتِ سرت بودم

این منم پر از خواهش    اين فاصله را بردار

یا مرا رهایم کن    بین این همه دیوار

هر پلک خداحافظ     چشم بود که تَر میشد

هر لحظه بدون تو     با بغض تو سر میشد

التماس دستامو    جاده ها نفهمیدند

وقتی که تو میرفتی   عاشقانه لرزیدند

برگرد تماشا کن   آسمان که آبی شد

طعم هر نگاه من   بی تو چه سرابی شد

 این منم پر از خواهش  اين فاصله را بردار

یا مرا رهایم کن    بین این همه دیوار

جواد رحیمی