::.ترانه های زخمی من.::

تولد دلتنگي...

rahe-bonbast — Fri, 19 Sep 2008 22:30:18 GMT

صداي تو رنگ صداي مهتاب سكوت تو خواب خوش ستاره

لهجه ي تو سرخي باغ گيلاس نگاه تو شعله اي كه ميباره

تو از كدوم قصيده اي كه امروز از هر چي خوابه به من نزديكتري

تو از كدوم طرف رسيدي اينجا كه هي منو به خلوتت ميبري

روياي تو همزاد قصه هام شد اون شبي كه بغض تو رو كشيدم

نگو كه آخر قصه همينجاست من توي اشك تو خدا رو ديدم

من و تو وغربت سرد اينجا من و تو و جدايي دستامون

كوه غم و كي ميتونه برداره غير من و تو از رو شونه هامون

بذار كه خورشيد توي چشماي من نشوني باشه از تو يادگاري

وقتي كه نيستم پيش تو ماه من بگو رو شونه ي كي سر ميذاري

سلام...

نميدونم اين روزا اين همه دلتنگي واسه چيه...

من ـ سيد مسعود ـ حميد ـ جمشيد ـ علي اكبر ـ علي قزل ـ و...

همه و همه گاهي ـ يه جورايي اسير دلتنگي ميشيم...صبح ـ ظهر ـ شب...وقت و ساعتم نميشناسه...

اصلا واسه اومدن دليل و دعوتم نميخواد...سرش و ميندازه پايين و ياعلي مدد...

اما من با همه ي مزخرفيش بهش عادت كردم...اگه خبرم و نگيره نگران خودم ميشم!!!

ولي راستش واسه دوستام نه...شك دارم ـ شايد دوسش نداشته باشن ـ شايد از ريختشم بيزار باشن ـ چه برسه به اينكه دلشونم واسه دلتنگي تنگ بشه!!!

به خاطر همين اميدوارم لحظه هاتون يا حتي دلتنگياتونم مرواريدي باشن...روشن روشن...قيمتي...اونقدي كه ارزش در خود فرورفتن و داشته باشن...

اين جمله خيلي تكراري شده...هميشه ترانه بهترين و قيمتي ترين پيشكشي بوده كه واسه يه دوست ميتونستم داشته باشم...مث يه شعله ي آبي كه هميشه خالص ترين و گرمترينه ـ ترانه هم واسه من حكم همون شعله رو داره...گرم گرم...خالص خالص...

براي همه ي دلتنگيات...

جواد رحيمي...

تولد مهرياد...

rahe-bonbast — Mon, 01 Sep 2008 20:17:18 GMT

سلام...

چه زود يه سال شد...

هنوز داغي دستاي كوچيكش رو دستام نقش خورشيد و ميكشه وقتي ياد بار اولي كه ليلا گذاشتش تو بغلم ميفتم...

ساعت ۲:۱۲ دقيقه ي نيمه شب بود...

اون شب ستاره ها به چشم من كنار مهتاب خوشگلتر از هر شب ديگه اي شده بودن...

گلاي باغچه ي بسكي هم در گوش هم پچ پچ ميكردن...حس ميكردم همشون دارن منو به هم نشون ميدن...اما من تو فكر اونا و اينا نبودم...فقط تو فكر مهرياد بودم...

اونقده باهاش حرف زده بودم كه وقتي ديدمش انگار يه عمره كه ميشناسمش...

رو پام بند نبودم...چند وقت قبلش به كاظم سفارش كتاب فرهنگ نام ايرانيان و داده بودم...وقتي واسم تهيه كرد شروع كردم به گشتن...به اسم مهرياد كه رسيدم كتاب و بستم...هم خود اسم برام جالب بود هم معني اون...مهرياد : يادگار عشق ، يادآور عشق...

تو اومدي از تن صبح

از مشرق چشم خدا

از خنده ي ماه و زمين

مي رقصيدن ستاره ها...

خدايا ممنونتم...

مردی که جهانی تازه را می خواست...

rahe-bonbast — Wed, 18 Jun 2008 20:04:18 GMT

مقصدی بی انتها

دره های مه گرفته

و هوس گم شدن...

سرنوشت مردانی است که قدشان از دیوارهای شهر بلند تر است...

مردانی هستند که میتوان آنها را کشت ولی نمیتوان شکستشان داد. زیرا آنها فقط برای پیروزی خلق شده اند.مردانی که حتی در گوشه ی تاریکترین سیاهچالها و زندانها نیز نمیتوان آزادیشان را سلب کرد زیرا آزادی آنان جایی در عمق چشمانشان معنا دارد مردانی که نمیگذارند از یاد ببریم که یک زندگی طولانی ممکن است به اندازه ی کافی خوب نباشد ولی یک زندگی خوب بدون شک به قدر کافی طولانی است.

دکتر علی شریعتی اسطوره ی جاودانه ی چنین مردانی است.مردی که در چنین روزی از رنج عظیم هستی خویش وارهید. رنجی که پرومته را در المپ به زنجیر کشید و عیسی را در اورشلیم بر صلیب کرد و فرق علی (ع) را در محراب با شمشیر جهالت شکافت. رنجی که همانا ماموریت و رسالت معلمانی است که از خود پلی میسازند بر دره ی ظلمانی و تاریک جهل و جهالت تا شاگردان راستینشان از روی آن پل بگذرند و آنگاه که آخرینشان گذشت خود را در ورطه ی مخوفی که بر آن پل شده اند رها میسازند تا با آخرین درس خود به شاگردانشان یاد بدهند که آنان نیز باید پلی باشند تا هنوز امیدی برای عبور آنان که به خورشید آنسوی ورطه مینگرند باشد.آنان که با هستی و مرگ خود خورشید را برایمان هدیه آورده چگونه میتوانند خود از آن بی بهره باشند؟!

امروز هرگز پایان مردی نیست که به ما آموخت چگونه زیستن را پیش از چگونه مردن و دوست داشتن را بالاتر از عشق باید شناخت...

یادش گرامی...

ای سرزمین عشق ای خاک پر غرور

بغضی شکفته ای در فصل بی عبور

در بیکران شب نبض سپیده ای

وقتی به خلوتِ خورشید رسیده ای

بر داغی ِ تنش اسم تو را نوشت

بر بام آسمان اینگونه سرنوشت

وقتی که دشمنی تا مرز تو رسید

بر جان خسته ات روح خدا دمید

الوند عاشقت مدیون آرش است

بر روی خاک تو بوی سیاوش است

فرهادم و هنوز با تیشه میزنم

دست غریبه را از ریشه میزنم

تا آخرین نفس همراه لحظه هاس

بر روی قلب من نام خلیج فارس

هر وقت که دشمنی   تا مرز تو رسید

بر جان خسته ات   روح خدا دمید

                                            جواد رحیمی

دلتنگ تر از سایه...

rahe-bonbast — Fri, 16 May 2008 20:58:18 GMT

دلتنگ تر از سایه زیر پای آدمها

غمگین تر از بارون روی سقفی از رویا

بی حوصله تر از باد در رخوتِ بی برگی

لبریز ِ تمنایی در هجوم دلتنگی

مثل یک غروبِ تلخ جمعه ای تب آلودم

وقتی که تو میرفتی من پشتِ سرت بودم

این منم پر از خواهش اين فاصله را بردار

یا مرا رهایم کن بین این همه دیوار

هر پلک خداحافظ چشم بود که تَر میشد

هر لحظه بدون تو با بغض تو سر میشد

التماس دستامو جاده ها نفهمیدند

وقتی که تو میرفتی عاشقانه لرزیدند

برگرد تماشا کن آسمان که آبی شد

طعم هر نگاه من بی تو چه سرابی شد

این منم پر از خواهش اين فاصله را بردار

یا مرا رهایم کن بین این همه دیوار

جواد رحیمی

قسمت نشد...

rahe-bonbast — Mon, 07 Apr 2008 22:14:18 GMT

آسمون محو ِ نگاتِ تو که چشمای زمینی

از کدوم قصه میایی که همیشه دلنشینی

سلام...

ترانه ی قسمت نشد و اوایل سال گذشته نوشتم و صد البته برای یک دوست که از عنوانش هم پیداست

قسمت نشد و نبود که...

قول داده بودم یه روزی اینجا بنویسم و حالا...

قسمت نشد ببینمت حتی تو وهم این قفس

شاید نمیخواستی بشی با یه غریبه همنفس

صحبتی از گلایه نیست تو این سکوت تب زده

ببین که ردپای تو شعله به جون شب زده

عروسک ترانه ها نذار بشیم یه خاطره

نگو که عشق من و تو باید به قصه ها بره

وقتی که حتی توی خواب دستا به هم نمیرسه

واسه نفس کشیدنم " همین خیالتم بسه "

دریا داره کم میاره پیش جنون گریه هام

قسمت نبود ببینمت یه آرزو موندی برام

عروسک ترانه ها نذار بشیم یه خاطره

نگو که عشق من و تو باید به قصه ها بره

جواد رحیمی

نوروزتان شادباش...

rahe-bonbast — Wed, 19 Mar 2008 20:26:18 GMT

حالا که عید اومده با هم بیا دعا کنیم

رو کنیم به آسمون فقط خدا خدا کنیم

بگیم ای خدای خوب این دو سه روز عمرمون

عطر لبخند تو باشه رو تن ِ لحظه هامون

سلام...

میدونم یه کم زیادی کلیشه ای شدن این حرفها...

اما...

صمیمانه آرزو میکنم که سال ۸۷ سالی باشه سرشار از دوست داشتن...

سالی باشه که رایحه ی خوش لبخند خدا میون تک تک لحظه هامون جاری باشه...

هماره شاد در پناه یزدان بخشاینده...

بده دستاتو به دستای نسیم...

rahe-bonbast — Tue, 19 Feb 2008 19:11:18 GMT

بگو با هجرت ماه از آینه چی میشه تکلیف بغض برکه مون

بگو تا نگاه بی رحم زمین شب و نندازه روی رنگین کمون

تو سکوت ِ خوابِ خیس ِ ماهیا بگو کی دریا رو فریاد بزنه

توی خلوت و جنون ِ واژه ها کی میخواد اسم تو رو داد بزنه

بده دستاتو به دستای نسیم تا که شبنم روی گل تنها نشه

خورشید و از پشت ابرا در بیار تا که دیدنش برام رویا نشه

بوسه های شاپرک تو هر غزل خالی میشه بی تو از هجم ِ نفس

با هجوم گریه ها گم میشه باز عطر لبخندِ قناری تو قفس

وقتی اینجا توی این بیداد ِ درد با تو میشه به طلوع گل رسید

چرا باید پشت این پنجره ها طرحی از گریه ی آسمون کشید

بده دستاتو به دستای نسیم تا که شبنم روی گل تنها نشه

خورشید و از پشت ابرا در بیار تا که دیدنش برام رویا نشه

جواد رحیمی

آسمونی...

rahe-bonbast — Wed, 09 Jan 2008 12:35:18 GMT

مهتاب و دوس دارم اگه تو چشم تو لونه کنه

تا که چشات و وا کنی دنیا رو دیوونه کنه

خورشید و دوس دارم اگه وصله به موهات بزنی

گُر بگیرم با نفسِت وقتی تو آغوش منی

عاشق بارونم اگه رو تن تو جاری بشه

کاشکی نیاد بدون تو روزی که تکراری بشه

ستاره رو میخوام اگه برق نگاه تو باشه

رنگین کمون خم میشه تا رو گونه هات رنگ بپاشه

من از نیاز تو پرُ ترانه از حضور تو

دقیقه ها رو میکُشه ثانیه بی عبور تو

جواد رحیمی

وسوسه ...

rahe-bonbast — Sun, 02 Dec 2007 08:48:32 GMT

تو کدوم حادثه ی عاشق شدن تو چشای این شب بی سحری

تو کدوم وسوسه ای که قلبمو با خودت تا ته قصه میبری

قصه محتاج ستاره و غزل قصه تن تشنه ی پاک شبنمه

من یه زخمی توی غربت سکوت تو صدات صدایی که مرهمه

توی این مسیر پوچ و بی هدف وقتی یاد تو رفیق راهمه!

برای رسیدن به انتها بگو کی غیر تو چشم براهمه!

کاشکی این سراب تلخ شیشه ای بشکنه! رنگ شبانه هام نشه

کاش که اندوه غریب واژه ها مرثیه خون ترانه هام نشه

سهم من از چلچراغ آرزو چیزی جز نگاه معصوم تو نیس

لحظه هام عاشق لحظه هات میشن وقتی چشمات مث دریا میشه خیس

جواد رحیمی

يكي بود هيشكي نبود...

rahe-bonbast — Thu, 01 Nov 2007 22:24:18 GMT

یکی بود یکی نبود اینجا تو این شهر قشنگ

تو شهری که پر شده از آدمکای رنگارنگ

یکی بود یکی نبود حتی خدام اینجا نبود

وقتی کبودِ آسمون سقفی برای ما نبود

یکی بود هیشکی نبود تا قصّه رو شروع کنه

تو این شبِ بی انتها به سمتِ من طلوع کنه

به سمتِ من طلوع کنه تا گریه هام تازه بشن

مرثیه های بغض من با تو پر آوازه بشن

تو این سکوت شیشه ای تو این شب گلایه سوز

تو این مسیر ناکجا تو این سراب تا هنوز

طلوع کن ای حادثه ی مشرقی خواب زمین

تا قلبِ دریا نشکنه به دستِ موج شب نشین

طلوع کن ای خیال سبز تا صبح پرازجوونه شه

تا قصه های بدِ ما همیشه عاشقونه شه

جواد رحیمی